top of page
  • heesvank

Iedere dag is het weer een beetje anders

Bijgewerkt op: 8 apr.

Vandaag zouden we naar Keulen rijden voor de eerste keer de behandeling van dendritische celtherapie. Uiteindelijk heb ik samen met Jeroen kunnen genieten van het mooie weer in Nederland. We hebben lekker gewandeld rond de Maarsseveense plassen en gefietst naar de haven en loods waar onze sloep voor de winter is gestald. Het was heerlijk deze dag te kunnen genieten van het buiten zijn. Tegelijkertijd startte de wandeling voor mij met het ervaren van emoties en verdriet bij het hebben van een zus die ernstig ziek is. Dit was gebaseerd op het gezamenlijk terugblikken op de dag van gisteren, waar we naar Antwerpen zijn geweest op ziekenbezoek bij Margreet. De mogelijkheid van start van behandeling en de medische situatie van Margreet is aan verandering onderhevig. Dus we gaan pas later naar Keulen.


Op ziekenbezoek in Antwerpen

Ik zie Margreet liggen in het ziekenhuisbed, Kurt zit naast haar met een laptop die hij snel weg legt. Margreet ziet er mooi uit, ze heeft weer wat haar terug gekregen en heeft mooie groene kleding aan. Tegelijkertijd zijn haar buik en benen nog behoorlijk opgezwollen, al blijkt dit al wel beter te zijn dan toen ze binnenkwam. Ze heeft vocht en lucht in haar buik. Haar galblaas is geraakt door een uitzaaiing en daardoor ontstoken en haar lever werkt niet meer zo goed. Ze krijgt antibiotica tegen ontsteking en een bacterie. Dit betekent dat ze het ziekenhuis niet gelijk maandag kan verlaten.

Ik had me vanuit huis door al deze nieuwe medische gegevens nogal ongerust gemaakt en ben vooral blij mijn zus gewoon weer te zien.


Medische situatie en gevolgen

We krijgen een stortvloed van informatie van Kurt over wat hij meemaakt in het ziekenhuis en hoe hij hier tegen aan kijkt. De boodschap dat het lichaam van Margreet niet zo veel meer kan is hard aangekomen, uiteraard bij ons allemaal. Als je kijkt naar de medische informatie en de korte perioden waarin nieuwe medische klachten ontstaan ziet het er gewoon niet goed uit. Tegelijkertijd hebben we ook signalen van herstel, o.a. vermindering van insuline en opgezwollenheid.

Gelukkig zie ik de duidelijke wil van Margreet terug in haar ogen. Ze laat duidelijk zien naar Keulen te willen en de nieuwe behandeling te krijgen, ook al geeft ze aan bang te zijn dat het wellicht te laat is. Ik voel met haar mee, ik kan me zo goed voorstellen dat je hier bang voor bent en eigenlijk ben ik dat zelf ook wel.

Als ik haar zie liggen denk ik dat ze de reisdag naar Keulen zeker wel gaat halen. Wat de behandelingen dan kunnen doen en hoe haar lichaam hier op zal reageren kunnen we natuurlijk allemaal niet voorzien. Spannend is het zeker, maar we willen het allemaal graag proberen. Veel slechter dan dit kan het eigenlijk ook niet worden. Het zou fijn zijn als ze de drie cycli van therapie behandelingen aan kan en zo verlenging van leven krijgt.

We spreken nog even over wat Margreet eigenlijk zou willen, mocht het dus echt zo ver komen dat het sterven is aangebroken, maar denken hierover lukt eigenlijk nog niet. Eerst naar Keulen.





26 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Margreet & Kurt zijn thuis

Vandaag is Margreet ‘thuis’ gekomen in Antwerpen. We hebben de reis andersom weer gemaakt. Het is raar de reis te maken zonder dat Margreet bij ons in de auto zit. Ik laad voor de vierde keer bij Fast

Comments


bottom of page