top of page
  • heesvank

Het mocht toch niet zo zijn

Ik was van plan elke dag een update van het proces in Keulen te geven, waarbij we een beeld gaven over de behandelingen en de manier van leven. Dit is mij niet gelukt. De eerste dag is aan het einde zo anders gelopen dan bedacht, dat het voor mij niet mogelijk was de BLOG door te schrijven. Enerzijds omdat ik mijn aandacht bij Margreet en onze familie wilde hebben, anderzijds omdat het emotioneel en hectisch is geweest.


De nieuwe behandeling

In de ochtend gaan we goed gemutst richting IOZK. Ik zeg nog tegen Margreet dat we nu voor de grote nieuwe gezondheidsbehandeling staan, die de omkering gaat inluiden. Margreet zegt ja. We zijn allen, onder de zware omstandigheden waar Margreet ondertussen mee te dealen heeft, blij dat we hier zijn en van start kunnen gaan. Het veranderen van liggen, naar zitten, naar in de rolstoel komen is voor Margreet pittig. Margreet krijgt hulp om zich op te trekken naar zitstand, voor het staan slaat ze haar armen om de nek van Kurt. Kurt tilt Margreet op en zet haar dan neer in de rolstoel. Margreet is dan even op. Kurt en Margreet zoeken elkaars blik. Kurt neemt Margreet mee in het gezamenlijk tot reguliere ademhaling te komen, door even gezamelijk diep in en uit te ademenen. Ze houden ondertussen elkaars blik in de ogen vast. Het is een mooi moment. Margreet en Kurt hebben een mooie band met elkaar, dat zie je.

Met hoop in onze gedachten en goede wensen, gaan we lopen met de rolstoel en komen we te vroeg aan bij het IOKZ. We zitten in de wachtruimte en snel komt er iemand van het medisch team Margreet en Kurt halen om te gaan starten. Judy, Jeroen en ik gaan naar buiten. We halen voor Margreet lekkere Weleda olie voor haar huid, omdat haar buik strak staat. Later staan we weer in het IOZK klaar, Margreet en Kurt op te wachten van de eerste behandelingsdag. Ook nu zijn we weer te vroeg, wel een uur. Jeroen en ik besluiten nog te wandelen, langs de Synagoge naar het park van Hiroshima-Nagasaki en weer terug. Ik denk aan de grotere wereldproblemen en onze eigen grote zorgen binnen het privé-leven en zie de gelijkenis van life-struggles in het nu en in het verleden in grote en kleine vorm.

Als we terug zijn, komen Margreet en Kurt snel terug. Relatief gezien vind ik Margreet er beter uit zien, met name haar ogen zien er beter uit. Margreet wil graag terug naar het appartement en relaxen.


'Relax tijd of stress tijd?'

Ondertussen zijn Margreet en Kurt in hun eigen appartment aan het rusten. Jeroen en ik gaan opnieuw wandelen buiten. Als we terugkomen rond 17.00 uur blijkt Margreet koorts te hebben gekregen. Judy is toen bij Margreet gebleven en Kurt is naar de apotheek geweest.

Het is ondertussen etenstijd en we hebben het makkelijk, want we kunnen wat opwarmen. Tegelijkertijd blijkt het met Margreet steeds slechter te gaan. De koorts neemt niet af. Ze krijgt steeds meer moeite met ademenen en het lijkt af en toe alsof haar ademhaling stokt of kortademig is. We proberen Margreet met insmeren met Weleda olie, strelen op benen en armen rustig te krijgen en wellicht even te laten slapen, zodat ze weer op kracht kan komen. Wat we ook doen, het lukt niet Margreet rustig te krijgen. We bespreken ondertussen wat onze mogelijkheden zijn: terug naar Antwerpen gaan is geen optie, daarvoor is Margreet te slecht. We denken aan spoedeisende hulp hier in Duitsland, maar als Kurt even naar het hart van Margreet gaat luisteren dan klopt deze veel te hard. We besluiten de alarmcentrale voor een ambulance te bellen. Jeroen en ik bellen samen. Als we in gesprek zijn signaleer ik stress bij onszelf.


De ambulancebroeders en de spoedeisende hulp

De ambulancebroeders zijn snel aanwezig. Ze proberen snel een beeld te krijgen van Margreet. Er zijn veel zaken normaal op dat moment zoals hoeveelheid zuurstof, suiker etcetera. Ze meten wel koorts boven de 39 graden ondertussen en haar hart klopt langdurig te snel. Door haar manier van ademenhalen geven ze haar extra zuurstof via de neus. Ze vermoeden een infectie. Ze willen proberen Margreet op bed te helpen en bloed af te nemen en met de behandeling te starten. De tweede poging is in de ambulance, als ze dat niet voor elkaar krijgen, dan zullen ze met Margreet naar het Universitair ziekenhuis van Keulen gaan. Margreet beland op de brancard en gaat naar de ambulance, Kurt kan mee. Na een tijdje zie ik de ambulance wegrijden. Wij vertrekken ook naar het ziekenhuis.


Bij de spoedeisende hulp wordt Margreet opgenomen. Ze zijn best een tijd met haar bezig. Ik vind het niet leuk dat Margreet op dat moment alleen is. Uiteindelijk kunnen we haar zien als ze vertrekt naar de intensive care. Ze is dan wel bij en maakt contact met Kurt en Judy. Kurt mag mee naar de intensive care, gelukkig. Hij zal naar binnengeroepen worden, zodra Margreet goed op de IC ligt. Wij zijn ondertussen anderhalf uur tot half één in de nacht op de spoedeisende hulp gebleven. We verwachten dat er maar één iemand op de IC mag verblijven naast Margreet en besluiten terug te gaan naar het appartement. Het blijkt dat Kurt dan nog niet bij Margreet is. We twijfelen nog of we moeten doorzetten terug te gaan, maar weten ook niet wat we, zonder haar te kunnen zien of bij haar te kunnen zijn, kunnen doen. We vragen of Kurt wil bellen als er nieuwe gebeurtenissen zijn en gaan toch naar het appartement. Kurt mag rond twee uur in de ochtend naar binnen op de IC. Margreet ligt dan aan de beademing, ze is op dat moment nog in staat contact te maken met Kurt. Wat te drinken van een watje maar het is heftig en een naar beeld. We worden gebeld door Kurt en we vertrekken direct weer naar het ziekenhuis. We komen daar iets na drie uur in de nacht aan. Ik zie Margreet liggen en ervaar een drempel haar daar zo te zien. Het is echt naar haar zo te zien ademenen aan apparatuur, maar stap over de drempel door haar te laten weten dat we er nu ook weer zijn.

In gesprek met het medisch team blijkt dat Margreet er echt heel slecht aan toe is. Er kunnen meerdere oorzaken van haar slechte situatie zijn. Voor de exacte diganose is meer tijd nodig. We proberen zelf beeld te krijgen van Margreet. Medicijnen slaan niet goed aan. Ik zie de kracht van Margreet afnemen. Het medisch team geeft aan dat ze vermoeden dat Margreet niet lang meer heeft. We vragen waarover we moeten besluiten. Het is tijd om afscheid te gaan nemen en haar rustig te laten inslapen. Het is een zeer verdrietig en heftig moment. Het is zo confronterend dat je in Keulen bent met elkaar om Margreet verder te laten leven en dat dit moment dan is aangebroken. Helaas het mocht toch niet zo zijn als we gehoopt, gewenst en met elkaar voor gestreden hebben. Margreet is na het uitzetten van de apparatuur en het slaapmiddel heel snel overleden. Kurt is naast haar gaan liggen en voor het moment van overlijden is er nog oogcontact geweest tussen haar en Kurt. Dat heeft haar rust gegeven, dat heb ik gezien. Het moment was alleen zo kort en zo verdrietig. Margreet is om kwart over vijf in de ochtend overleden.


Onwerkelijkheid

We zijn op die dag van overlijden eigenlijk allemaal in een soort shock. De eerste familieleden worden geinformeerd. We zijn heel lang tot 13.00 uur bij Margreet gebleven op de IC totdat Margreet overgebracht wordt naar een koele ruimte. Daarna gaan we terug naar het appartement. Er is van alles te regelen, omdat Margreet terug moet naar België. We starten de eerste processen op. We informeren nog meer familie, vrienden en werk. Tegelijkertijd hebben we gesprekken over hoe het is gegaan, wat we gaan missen aan Margreet. De tijd gaat snel en niet snel, het is moeilijk en soms is hetgeen wat we met elkaar delen mooi. We krijgen lieve berichten en worden geregeld gebeld. De dag trekt aan ons voorbij.


De eerste dag na overlijden

Op deze dag willen we met elkaar naar de Dom in het centrum, daar willen we kaarsjes branden voor Margreet. Het is een onwijs mooie kerk en fijn daar een kaarsje te branden. We zijn onder de mensen en horen mooie bandjes die spelen in de stad. Het lijkt geen toeval de muziek die we horen, het doet ons denken aan Margreet en onze familie. Zo hebben we allerlei associatieve momenten die we ook met elkaar delen. We spreken erover en waarin we geloven wat er mogelijk is na het leven. Ik verbaas me deels over mijn eigen uitspraak over mijn vader die in mijn ogen een roofvogel is geworden, hetgeen wat ik zeg lijkt erop dat ik in reïncarnatie geloof of is dat alleen in mytische zin? Ik weet zeker dat er meer is in het universum en aarde en meer dan wat wij zien en soms ervaren. En Margreet? Die is in dit leven voor mij een soort Boedha geweest. Zo zal ik haar ook blijven herinneren.


76 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Margreet & Kurt zijn thuis

Vandaag is Margreet ‘thuis’ gekomen in Antwerpen. We hebben de reis andersom weer gemaakt. Het is raar de reis te maken zonder dat Margreet bij ons in de auto zit. Ik laad voor de vierde keer bij Fast

Comments


bottom of page