top of page
  • heesvank

Er is nog een weg te gaan

Niet iedereen beseft het, maar we zijn nog steeds met zijn allen in Keulen. Het overlijden in het buitenland, zeker kort na aankomst vraagt zo zijn tijd. Aangezien Margreet vrij snel na aankomst overleden is in het ziekenhuis, wordt er standaard een onderzoek gedaan. Helaas voor ons en zeker ook voor Kurt mag je dan helemaal niet bij Margreet zijn en kunnen we elkaar niet zien. Het is vreemd in de rouw te zijn en iemand nu al te moeten missen. Zeker in de periode die bedoeld is voor het verder afscheid nemen van elkaar en de ondersteuning van de weg die ieder te gaan heeft.


We hebben te wachten op de vrijgave van het lichaam van Margreet, die is achtergelaten in het ziekenhuis. We hopen heel erg morgen te horen dat deze vrijgave er is. Dan kunnen we starten met het plannen van de repatriëring en het terugbrengen van Margreet naar huis, naar haar eigen woonplaats in België.


Ieder van ons op zijn eigen wijze proberen een vorm te vinden van een start zonder een levende Margreet. Dit is uiteraard bijzonder lastig. Het praten over wat er gebeurd is. Herinneringen ophalen van momenten samen met Margreet. De eerste voorbereidingen starten voor het creëren van een gelegenheid een laatste groet te geven aan Margreet met familie en vrienden. Kaarsjes branden in de Dom. Wandelen in Keulen en indrukken opnemen van de stad waar Margreet ons gezamenlijk toebracht. We weten we zijn er nog lang niet.


38 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Margreet & Kurt zijn thuis

Vandaag is Margreet ‘thuis’ gekomen in Antwerpen. We hebben de reis andersom weer gemaakt. Het is raar de reis te maken zonder dat Margreet bij ons in de auto zit. Ik laad voor de vierde keer bij Fast

Comentarios


bottom of page